Historyczna Enigma M4 online

Jak działa Historyczna Enigma M4?

Na czym polega ta metoda?

Przepuszcza każdą literę przez trzy ruchome wirniki, nieruchomy bęben grecki, cienki reflektor i łącznicę.

Jak działa krok po kroku?

Naciśnięcie klawisza uruchamia łącznicę, przejście przez wirniki, reflektor i drogę powrotną, a prawy wirnik obraca się przed każdym znakiem. Dzięki temu ta sama litera może za każdym razem dawać inny wynik; identyczne ustawienia pozwalają wykonać operację odwrotną.

Przykład i praktyczne zastosowanie

Wybierz wirniki, pozycje startowe, reflektor i pary łącznicy. Odbiorca musi zastosować identyczną konfigurację, aby odtworzyć tekst.

Jak użyć narzędzia?

Wybierz tryb szyfrowania albo odszyfrowywania, wpisz wiadomość i ustaw parametry wymagane przez Historyczna Enigma M4. Wynik jest obliczany lokalnie w przeglądarce i możesz go skopiować lub udostępnić bez wysyłania treści na serwer.

Historia szyfru

Arthur Scherbius opracował Enigmę po I wojnie światowej, początkowo z myślą o rynku komercyjnym. Czterowirnikowa M4 weszła do użycia w niemieckiej flocie w 1942 roku, szczególnie w łączności U-Bootów. Marian Rejewski, Jerzy Różycki i Henryk Zygalski wcześniej zrekonstruowali wojskową Enigmę i stworzyli metody jej łamania; wiedzę przekazaną aliantom w 1939 roku rozwijały później zespoły w Bletchley Park.

Polski wkład w złamanie Enigmy

Polski przełom nastąpił w Biurze Szyfrów. W 1932 roku Marian Rejewski, wykorzystując matematykę permutacji oraz materiały uzyskane przez francuski wywiad, odtworzył okablowanie wojskowej Enigmy. Wraz z Jerzym Różyckim i Henrykiem Zygalskim opracował cyklometr, katalog charakterystyk, bombę kryptologiczną, metodę zegarową i płachty Zygalskiego. W lipcu 1939 roku w Pyrach pod Warszawą Polacy przekazali Brytyjczykom i Francuzom swoją wiedzę oraz repliki maszyny. Dało to aliantom praktyczny punkt wyjścia do późniejszej pracy w Bletchley Park; M4 wymagała następnie nowych metod i większej skali obliczeń.

Bezpieczeństwo i ograniczenia

To narzędzie ma charakter edukacyjny. Klasyczne szyfry można zwykle złamać metodami analizy częstotliwości, badaniem powtórzeń lub sprawdzeniem niewielkiej liczby możliwych kluczy, dlatego nie należy używać ich do ochrony poufnych danych.