Szyfr AES‑256‑GCM online – koder/dekoder
AES-256-GCM online: szyfruj i odszyfruj tekst hasłem z PBKDF2 (600 000 iteracji). Wszystko działa lokalnie, a hasło nie opuszcza urządzenia.
Jak dziś naprawdę chroni się wiadomości?
Co to jest AES-256-GCM?
AES-256-GCM to nowoczesny standard szyfrowania z uwierzytelnianiem. Działa na bajtach, a nie na literach alfabetu, używa 256-bitowego klucza i oprócz zaszyfrowania danych tworzy znacznik, który wykrywa każdą późniejszą zmianę wiadomości.
Jak z hasła powstaje klucz?
Hasła nie da się użyć bezpośrednio, więc narzędzie przepuszcza je przez funkcję PBKDF2 z algorytmem SHA-256 i 600 000 iteracji, wraz z losową 16-bajtową solą. Powstaje z tego 256-bitowy klucz. Duża liczba iteracji celowo spowalnia zgadywanie haseł metodą siłową.
Dlaczego ten sam tekst daje inny wynik?
Przy każdym szyfrowaniu losowane są nowa sól i nowy 12-bajtowy wektor IV, dlatego ta sama wiadomość z tym samym hasłem za każdym razem wygląda inaczej. To zamierzone: dzięki temu nikt nie rozpozna, że dwa szyfrogramy kryją identyczną treść.
Co zawiera wynik szyfrowania?
Wynik to pięć części oddzielonych kropkami: znacznik formatu RBAES1, liczba iteracji, sól, wektor IV oraz właściwy szyfrogram razem ze 128-bitowym znacznikiem uwierzytelniającym. Sól i IV nie są tajne — muszą podróżować razem z wiadomością, żeby odbiorca mógł odtworzyć klucz.
Jak odszyfrować wiadomość?
Wklej cały ciąg wraz ze znacznikiem RBAES1 i podaj to samo hasło. Narzędzie odczyta sól oraz IV, ponownie wyprowadzi klucz i sprawdzi znacznik uwierzytelniający. Jeśli hasło jest błędne albo ktoś zmienił choćby jeden znak szyfrogramu, odszyfrowanie kończy się błędem zamiast zwrócić przekłamany tekst.
Czym AES różni się od szyfrów klasycznych?
Cezar czy Vigenère przestawiają litery alfabetu i zachowują strukturę języka. AES pracuje na bajtach, miesza dane w wielu rundach i daje wynik nieodróżnialny od losowego. Kluczowa różnica to także tryb GCM: klasyczne szyfry nie mają pojęcia, czy wiadomość została po drodze podmieniona.
Zobacz też: Szyfr Cezara · Szyfr Vigenère’a
Jak dobrać hasło?
Bezpieczeństwo całej operacji sprowadza się do hasła — narzędzie wymaga co najmniej 12 znaków, ale krótkie i typowe hasła nadal pozostają najsłabszym ogniwem. Najlepiej sprawdza się długa, losowa fraza z menedżera haseł. Hasło przekaż odbiorcy innym kanałem niż sam szyfrogram i nigdy nie dołączaj go do udostępnianego linku.
Czy AES-256 można złamać?
Nie są znane praktyczne ataki na sam algorytm; przeszukanie przestrzeni 256-bitowych kluczy jest poza zasięgiem współczesnej i przewidywanej techniki. W praktyce łamie się nie szyfr, lecz otoczenie: słabe hasło, zainfekowane urządzenie, podejrzany kanał przekazania hasła albo kopię tekstu jawnego, która została gdzieś zapisana.
Historia AES i trybu GCM
Algorytm Rijndael, zaprojektowany przez Joana Daemena i Vincenta Rijmena, wygrał otwarty konkurs amerykańskiego NIST i w 2001 roku został ogłoszony standardem AES. Tryb GCM opracowali później David McGrew i John Viega, a NIST zatwierdził go w 2007 roku, łącząc szybkie szyfrowanie z wykrywaniem modyfikacji danych.